Rozwój osobisty umiera? A może po prostu przestałyśmy się zatrzymywać

Słuchałam ostatnio podcastu Mirosława Skwarka. W pewnym momencie padło zdanie, które mnie zatrzymało: „Coś umarło, jeżeli chodzi o rozwój osobisty.” Mówił o stagnacji, o tym, że ludzie przestali pytać, szukać, angażować się, że jest jakiś marazm.

Moja pierwsza reakcja na usłyszane słowa? Bunt. Niezgoda. Zaprzeczenie. Przecież ja codziennie widzę kobiety, które chcą zmiany, które piszą do mnie, przychodzą na lajwy, szukają.  A potem się zatrzymałam, bo coś w tym jest. Kiedyś wiadomości było więcej. Kiedyś robiłam spontaniczny live i pojawiało się 100 osób. Dzisiaj ledwo 10. Kiedyś sprzedawałam 100 kursów w miesiącu. Dzisiaj… no właśnie. Świat rozwoju się zmienił i wiem, że dostrzega to każdy, kto jest z rozwojem związany.

Tylko widzę to trochę inaczej.

Beata Biegała, trener rozwoju osobistego, z książką Odważ się żyć”

To nie rozwój umiera. Umiera nasza zdolność do zostania z czymś dłużej.

Rozwój osobisty wymaga zaangażowania: trzeba usiąść, przeczytać coś dłuższego niż trzy linijki,  zostać z jednym pytaniem dłużej niż piętnaście sekund i przede wszystkim poczuć to, co niewygodne, zamiast od razu przewinąć dalej.

A my przez ostatnie lata nauczyłyśmy się czegoś zupełnie odwrotnego: rolka, kolejna rolka, powiadomienie, wiadomość i jeszcze jedna rolka, a potem kolejna.  A kiedy pojawia się długi post do przeczytania albo live, który trwa godzinę, ale ma przykłady, doświadczenie, a nie pustą wiedzę? „Za długi, nie przeczytam.”  „Obejrzę później, teraz jestem zmęczona.” Prawda jest taka, że nie oglądamy, nie czytamy, nie dajemy sobie przestrzeni na refleksję.

Nie piszę tego, żeby kogokolwiek oceniać. Piszę o „nas”, bo sama to u siebie widzę, też złapałam się na magię krótkich treści. Też uwierzyłam na chwilkę, że to wystarczy. Kiedy słucham/czytam treści dotyczące rozwoju biznesu, to słyszę, że treści muszą być krótkie. Kursy mają zawierać tyle lekcji, żeby kupujący mógł zobaczyć i dostać rozwiązanie swojego problemu w nie więcej, jak godzinę. Kiedyś nagrywałam 5 modułów po kilka lekcji, dzisiaj zastanawiam się, czy to w ogóle ma sens.

To nie lenistwo. To przebodźcowany układ nerwowy.

Mając takie obserwacje, łatwo byłoby powiedzieć: zrobiłyśmy się leniwe, zwyczajnie nie chce nam się rozwoju. Jednak to nie jest cała prawda o tym, co teraz się dzieje.  Nasz układ nerwowy przyzwyczaił się do ciągłych bodźców. Do szybkiej nagrody, do tego, że coś się dzieje bez przerwy. Skacze z tematu na temat, bo tak go nauczyłyśmy. A kiedy nagle nic się nie dzieje, robi się niespokojnie. Pusto. Niewygodnie.

I wtedy sięgamy po telefon i scrollujemy. Znowu.

Przebodźcowany układ nerwowy to układ nerwowy w ciągłej gotowości. W ciągłym trybie alarmu, czyli właściwie nigdy nie odpoczywa, nawet kiedy leżysz na kanapie, bo przecież właśnie przewijasz kolejne treści. Wiele kobiet mówi dziś: „Nie umiem się skupić”, „Nie potrafię doczytać książki do końca”, „Mam chyba jakieś ADHD”. Niektóre rzeczywiście je mają, i to jest prawdziwa diagnoza, którą warto zrobić u specjalisty, ale bardzo często za tymi objawami stoi coś jeszcze: system, który od lat nie miał chwili ciszy. System, który nie potrafi odpoczywać. System, który cały czas gdzieś biegnie i nie ma hamulca.

Beata Biegała, trener rozwoju osobistego, z książką Odważ się żyć

A kiedy ciało jest w alarmie, decyduje lęk.

To jest dla mnie najważniejsze w tym wszystkim. Kiedy układ nerwowy jest przeciążony, nie podejmujesz decyzji z miejsca spokoju. Podejmujesz je z miejsca napięcia. Szybko. Na autopilocie. Po staremu. Tak, żeby było bezpiecznie. Czyli z lęku… bo dla Twojego układu nerwowego bezpieczne jest to, co znane, czyli scrollowanie i to wszystko, czym nakarmiłaś go tyle razy, że uznał to za znane.

I wtedy żadna mądra książka, żaden kurs ani motywujący cytat nie zadziała, bo zmiana nie dzieje się w głowie. Najpierw musi się wydarzyć w Twoim ciele.

Prawdziwej zmiany nie da się przewinąć.

Jeśli dotrwałaś do tego momentu, to gratuluję, a jeśli dodatkowo czujesz przerażenie, bo wiesz, że czytasz o sobie, to mam dobrą wiadomość: nie musisz wyrzucać telefonu. Nie musisz decydować, że od jutra czytasz godzinę dziennie. Zacznij od czegoś małego:

  • Rano, zanim weźmiesz telefon do ręki, weź trzy spokojne oddechy.
  • Raz dziennie zrób jedną rzecz naraz. Tylko herbata. Tylko spacer. Tylko rozmowa.
  • Przeczytaj jeden dłuższy tekst do końca. Choćby ten.
  • Posiedź minutę w ciszy i zauważ, co się dzieje w Twoim ciele, kiedy nic się nie dzieje.

Beata Biegała, trener rozwoju osobistego, z książką Odważ się żyć”

Na początku może być trudno. Może pojawić się niepokój, nuda, chęć ucieczki. To normalne, bo to Twój układ nerwowy uczy się, że cisza jest bezpieczna. Jeśli dotarłaś do tego miejsca, to znaczy, że już to robisz. Zostałaś z jednym tematem dłużej niż kilka sekund. I to jest decyzja z miłości do siebie, bo rozwój osobisty nie umarł. On po prostu nie dzieje się w biegu.

Z miłością,
Beata

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewijanie do góry